Lies on her bicycle

Epiloog

837.5 kilometer in zes dagen, het is niet niks. Hoewel de dag-verslagen bol staan van leed en ellende, regen, kou, zadelpijn, nare trappetjes onderlangs bruggen en suïcidale slakken, hebben we -en ik geloof dat ik voor alle Otifietsers mag spreken hier-  een geweldige week gehad. Een week vol mooie uitzichten, wind in onze haren, optimisme, lekker eten, kameraadschap en voldoening. Er is tenslotte maar één ding leuker dan fietsen. En de finish, dat was een ervaring die we niet snel zullen vergeten.

Zonder volgauto kun je een dergelijke trip niet maken. Zonder Gerard was het maar half zo leuk geweest, zijn humor en rust en vooral zijn feilloze talent voor het vinden van het lekkerste eten zijn bijzonder op prijs gesteld door ons allemaal.

Ook de Oticon Road Racers verdienen een applaus. Voor het meefietsen, maar vooral voor het organiseren van de ontvangst op het hoofdkantoor. Fantastisch!

Marie-Louise zorgde voor een gevuld campingkoelkastje in de volgwagen, dat bijzonder goed van pas kwam. Alle support hier op het weblog was ook een hart onder de riem in tijden van tegenwind en steile hellingen. Het spijt ons dat we onze genereuze sponsors hebben moeten teleurstellen; er hoeft niets aan hen worden terugbetaald ;-)

Maar vooral, in de eerste en de laatste plaats, een eervolle vermelding voor de Otifietsers. Ruud, Serge, Jan... dank jullie wel. Het was geweldig! Een speciale vermelding verdient Bertus, die _alle_ lekke banden deskundig heeft vervangen.

Lie(f)s

die geen remmen meer op haar fiets heeft... totaal versleten. Maar wel een heleboel zand.

de zesde etappe

Maribo - Smorum 121.37 km, 5:27:31

Vol goede moed stappen we op een onprettig vroeg tijdstip op de fiets. Dit was een dag met deadline! en die wilden we halen.

De Maribose hotelier had ons "beter weer" beloofd, maar daar merkten we helemaal niets van: Regen. Een ononderbroken grijs miezerregentje, waar een fietser in het geheel niet blij van wordt. Gelukkig was de wind wel gaan liggen.

Vastbesloten reden we noordwaarts, Maribo uit en langs de 153 provinciale weg. Niet de aangenaamste route, maar voor een prettiger alternatief hadden we geen tijd meer, en het weer noodde niet uit tot toeristische omweggetjes.

We fietsten over een kilometerslange brug die zo aangetast was door betonrot dat we allemaal na afloop opgelucht ademhaalden dat hij ons gehouden had. Meteen daarna begon een lange rechte weg, de 151.

Ons was verteld dat Denemarken niet zo heuvelig was... maar daar zijn wij het NIET mee eens. Regelmatig moesten we in een bergverzetje naar boven, omdat wij Nederlandse Polderbewoners niet aan klimmen gewend zijn ging dat lang niet vlot. Maar de afdalingen maakten weer veel goed.

We waren zo snel dat Gerard ons bijna niet gevonden had, maar de eerste lekke band van de dag hield ons toch even tegen. Daarna waren we vlot in Koge, waar Michael, Lars en Paul zich bij ons voegden. Deze mannen waren fris -met de auto naar Koge gebracht- en in wedstrijdvorm, net terug van een trainingsstage in Italië. Je kunt je voorstellen dat de Nederlandse Otifietsers daar even wat aanpasproblemen mee hadden. Gelukkig waren de Deense Roadracers zó vaak de weg kwijt dat het niet echt een probleem werd. Elke tien minuten moest er gestopt, overlegd en soms zelfs terug gereden worden.

Ook vielen er nog twee lekke banden, deze laatste 50 km. Voor de statistici onder u: Jan 3, Bertus 3, Ruud 2, Lies 0. Serge 0 buiten mededinging want hij rijdt op een mountainbike. (wie het interesseert: Lies heeft Continental Grand Prix om haar wieltjes) 

Een echte verrassing was de Oticon Fotoclub, die ons -vijf man sterk- vanuit de berm, vanaf de motor en vanuit de auto kwam fotograferen. Dat was een heel speciale sensatie, zo'n Tour de France ervaring! Van die klikkende camera's om je heen tijdens het vervangen van de zoveelste lekke band vereist ook wel een stalen gezicht. Het resultaat is ongetwijfeld binnenkort hier te zien.

Ook kwamen er vanuit een zijstraatje opeens nog eens drie Road Racers tevoorschijn, zodat we een echt peloton vormden. Hoewel...  tegen die tijd zat Lies er aardig doorheen, en bij elk klimmetje waaide ze er aan de achterkant van de groep af.

De laatste 500 meter werden de Nederlanders naar voren gestuurd, zodat we met z'n vijven naast elkaar over de finish konden. Dat lukte net niet helemaal, maar toch. Er werd gefotografeerd, er werd gejuicht, er was een spandoek. Achter de ramen van het gebouw stonden -het was na werktijd- tientallen mensen te zwaaien met vlaggetjes. Lies was in tranen, Bertus had ook rode oogjes (Jan was blij met zijn donkere bril) en wij waren allemaal héél erg trots en tevreden. Wow. Wat een moment!

Daarna kregen we met een korte toespraak een speciaal voor ons gemaakt poloshirt overhandigd, en er waren broodjes en bier. Ook hield het toen op met regenen :-)

We hebben het hoofdkantoor van binnen uitgebreid mogen bekijken, waarbij iedereen die nog aan het werk was op de hoogte bleek te zijn en ons feliciteerde :-)

Daarna was het echt afgelopen, de hele tour en restte nog de reis naar het Gentofte hotel. Hoewel er plannen waren om Kopenhagen nog te gaan bekijken, waren alle fietsers daar niet meer voor te porren: Het werd niet laat.

De vijfde etappe

Malente - Maribo 91,54 km 4:38:34

Hoe op de kortste rit van de hele tour het meeste misging. Wij telden drie lekke banden, twee voor Jan en een voor Bertus. Toen wij vertrokken goot het van de regen, het was misschien tien graden, dus aangenaam een stukje fietsen was er niet bij. Bertus grapte dat we direct vanuit Malente minstens nog twaalf kilometer moesten klimmen, maar was zelf niet zo blij toen hij gelijk bleek te hebben. Het leek de Mergellandroute wel. Ook verdwaalden we (voor de eerste keer, Jan is een goede routemaster) en moesten bergop en stromende regen terug. Op de fietspaden kropen honderden grote, dikke huisjesslakken, waar we liever niet overheen wilden rijden: het geeft zo'n rommel, en wellicht nog meer lekke banden.

De eerste lekke band -nee, geen slakkenhuis-splinters- repareerden we onder een afdak van een vriendelijke gepensioneerde Berlijner, die zijn vrouw vroeg om koffie voor ons te maken. Dat was echt heel welkom, zo koud en nat als we waren! Zowiezo waren alle Duitsers die we zijn tegengekomen erg vriendelijk en behulpzaam. (en ze hebben hier overal frische spargel)

Opgewarmd door de koffie hadden we ook weer snel de goede route en de wind mee. Het hield op met regenen, en Serge, kennelijk gelukkig toch aan de beterende hand, nam het voortouw. Gerard trof ons langs de weg bij het vervangen van de tweede lekke band, dus konden we wat natte kleren wisselen voor droge.

Daarna schoten we toch op. De wind was mee, het zonnetje scheen, en overal, overal onafzienbare velden vol geel bloeiend koolzaad en -verrassend luidruchtige- windmolenparken.

De brug over de Fehmarnsund was een heel avontuur. Door een kleine vergissing hadden wij de keuze: terugrijden tegen de wind in, of met de fiets op de schouder een steil, smal trappetje op klauteren. U mag raden wat we deden. Eenmaal boven stapten we weer op, en links leunend tegen de bulderende storm haalden we toch de overkant. (dit plaatje is niet gemaakt door ons, wij durfden onze fiets niet los te laten... laat staan de camera pakken)

Inmiddels stond Gerard al uren te wachten bij de veerboot naar Denemarken. Aan boord hadden ze gelukkig wat eten voor ons, en eenmaal aan de overkant was Maribo niet ver meer.

de vierde etappe

Buxtehude - Malente 143,7 km, 6:51:01

Na zo'n rustdag valt het niks mee om weer in gang te komen! De weersvoorspellingen logen er niet om, buien en koud. En wind, ineens werd er noordwestenwind voorspeld, terwijl wij hoopten op een lekker zuidwestelijk briesje. De aardige hotelier van An der Linah bracht ons niets in rekening voor het wassen van een machine vol bezwete wielerkleren, en wees ons een heel lekkere route naar de pont over de Elbe. Langs een zeer Noord Hollands aandoend dijkje, met Duits aandoende vakwerkhuizen. De pont  over de Elbe kwam tegelijk met ons aan zodat we direct konden inschepen.

Aan de overzijde wachtte een tegenwindtraject, maar al snel reden we over een zeer rustige route door het bos, langs het water, zodat de windkracht 5 ons niet deerde. In tegendeel, wij waren sneller bij de afgesproken pauzeplaats dan Gerard, die zich in een kilometerslange file Hamburg uit aan het werken was.

De koffiestop werd zonder Gerard in Uetersen gehouden, in een zeer bruin cafe waar men de koffie van vorige week vakkundig voor ons had opgewarmd.

Via de Ochsenweg reden we verder naar Kaltenkirchen, waar de lunchafspraak was. Ruud had de eer van de eerste lekke band, en ook van de tweede een kwartier later.

Na Kaltenkirchen reden we de zogenaamde Holsteinische Schweiz binnen, en werd het snel heuvelachtiger. Het tempo wisselde dus ook stevig, bergop en bergaf. Serge kreeg er steeds minder plezier in, want het hoesten hield maar niet op. Zadelpijn bleek ook allerlei nieuwe dimensies te krijgen.

In Malente bleek Hotel Intermar een mooi jaren 80 voorbeeld van vergane glorie... maar ach, een badkuip vol warm water maakt een vermoeide fietser wel blij  Een diner aan het water, en heel vroeg naar bed voor Serge, redelijk vroeg naar bed voor Lies en Jan en nog een afzakkertje voor de rest van het gezelschap. Morgen rijden we Denemarken in!

De derde etappe

Hude - Buxtehude 122 km, 5:55:33

Bij het ontbijt zagen we de bui al hangen, of eigenlijk zagen we hem al vallen. De derde etappe begon met regen. Voorzien van zoveel mogelijk waterafstotende materialen stapten we op, maar het water drong uiteindelijk toch overal door. Na een kleine 20 km op de veerboot over de Weser, waren we al geheel doorweekt en bemodderd. (en koud!)

De koffiepauze vond plaats in een mooi, landelijk restaurant. Toen we -druipend en bemodderd- binnenkwamen vroegen we of ze wellicht oude kranten hadden waarop we plaats konden nemen, maar de -ongetwijfeld masochistische- kelner vond het geen bezwaar dat we zijn stoelen vies zouden maken. Okee...  Warme apfelstrudel met vanillesaus en koffie, goed voor het moreel.

Kort na de koffiestop hield het op met regenen, en na nog eens 40 km belde Gerard dat hij de lunch-stop plaats had gevonden in Zeven.

Met toch wel enige opluchting concludeerden we tijdens de lunch dat het eindstation voor de maandag nog maar 37 km verwijderd was. Buxtehude, van waaruit we eindelijk een Internetverbinding hebben kunnen organiseren, blijkt een aardige stad waar het geen straf is om de rustdag door te brengen.

Onze hotelier is een ware held, met een tuinslang voor de bemodderde fietsen, en een wasmachine voor de kleding. Hij stelde zelfs zijn receptie-computer beschikbaar voor een blog-update. We zijn nu drie dagen en 477 km onderweg, het gaat alleszins goed. Lies had een probleem met haar rechtervoet, Bertus stelde voor haar zadel 2 cm lager te zetten. Hoewel de voet nog dik en pijnlijk is, was fietsen na deze ingreep niet pijnlijk meer. Nu een dagje uitrusten, fietsen schoonmaken, kleren wassen en weblog updaten. Ik kan de foto´s niet verkleinen, helaas.

De tweede etappe

Noord -Sleen - Hude 149,04 km, 6:41:04

Na de ontberingen van de eerste fietsdag waren we verbazingwekkend fris weer uit de veren. Er werd wat gemopperd dat iemand teveel gehoest had snachts, maar het zeer uitgebreide ontbijt maakte weer veel goed. N.  kwam ons uitzwaaien, en maakte deze mooie pelotonfoto.

Om kwart over acht stapten we op, voor de 150 km naar Hude, en met medewerking van de Westenwind hadden we al snel een aardig tempo. Serge had wat moeite, het eerste uur, maar kreeg daarna toch de ware geest nog, we hadden allemaal last van zadelpijn. Jan en Ruud vielen allebei van hun fietsje (niet tegelijk en geen ernstige schade) Je moet ook niet remmen als er grind ligt, en als je wilt stoppen met fietsen, moet je je voeten uit de pedalen halen. Na 50 km troffen wij Gerard, maar geen terrasje met koffie en apfelstrudel. Zondagmorgen in dit gedeelte van Duitsland betekent rust en stilte. Dus picknickten we in de berm, de inhoud van het door Marie-Louise beschikbaar gestelde en gevulde koelkastje was erg welkom!

De zon brak door, de omgeving was mooi. Drie reeën sprongen weg in een weiland, er vloog een buizerd, er was genoeg te zien Bertus reed onvermoeibaar op kop.

Gerard had voor de lunch in Friesoythe een perfect terrasje gevonden, waar hele grote ijsjes geserveerd werden. De laatste 50 km moest er nogal veel naar beneden gekeken worden, wij fietsten een paar keer over nogal slecht wegdek. Het hoogtepunt, of eigenlijk dieptepunt. was het laatste stukje waar Serge op zijn mountainbike luid lachend vooruit schoot terwijl wij vloekend en mopperend onze racefietsjes met smalle bandjes door het zand van een bospad sleepten. Er stond nota bene een bordje "fietspad" bij.

Gelukkig zat Gerard op ons te wachten op het terras bij hotel de Klosterschaenke met een koud biertje. Wij worden erg blij als we Gerard zien, de laatste dagen.

De eerste etappe

Amstelveen - noord sleen, 198 km, 9:07:23

Uitgezwaaid door Marie Louise, Peter en Ron reden we om kwart over acht de straat uit. Serges familie en Emmy en Paul kwamen ook afscheid nemen.

De eerste twintig kilometer schoten niet erg op. Veel stoplichten, kruispunten en wat onduidelijkheid over de route zorgden voor een niet al te hoog rit-gemiddelde. Eenmaal voorbij Muiden ging het een stuk sneller.

Toen we de polder inreden hadden we de wind schuin tegen, maar we konden wel doortrappen. De koffie-afspraak met Gerard was in Elburg. Maar vlakbij Harderwijk stond een bord waaruit bleek dat dat nog 22 km was, en toen hadden we er al 70 opzitten. De koffiestop werd dus naar Zuidwolde verplaatst, Gerard kwam terugrijden.

Tijdens de lunch berekenden we dat deze eerste etappe een heel stuk langer zou worden dan in onze plannen stond. En dat klopte, om 20.15 reden we, na bijna 200 lange kilometers, Noord-Sleen in. Daar stond N. met haar camera te wachten, leuk om haar te zien! en Gerard die al kwartier had gemaakt bij de bed and breakfast van de familie Nieuwenhuis. Na een vlugge douche aten we bij restaurant de Chaoot in Sleen, dat eigenlijk al gesloten was, maar toch voor ons nog een maaltijd wist te regelen. Ondanks dat de kok -volgens de zeer spontane serveerster- alles al uit had.

We maakten het niet laat, na 200 km is een bed erg welkom.

N, vind je het goed als jouw album met foto´s hier gelinkt wordt? indien ja, wil je het adres dan in de comments zetten?

Voorbereiding

Hoe we ooit op het idee zijn gekomen weet ik niet meer... maar het idee ontstond ergens eind Juli 2006, en binnen drie dagen was het geen Idee meer, maar een Plan. Een Voornemen.

Van Amstelveen naar Kopenhagen fietsen, van ons werkadres naar het hoofdkantoor van ons bedrijf, in zes dagen. Een paar mensen sloten zich aan, de groep werd groter en groter, helaas moesten er ook weer een paar afhaken. Uiteindelijk bestaat de groep uit: Ruud, Bert, Serge, Jan en Lies.

We trainden, individueel, de een meer dan de ander. We reden samen een dijkentocht in Noord-Holland, 95 kilometer waarvan de eerste helft in stromende regen, we reden de Ronde van Noord Holland, 164 kilometer op een prachtige zaterdag.

De fietsen kregen aandacht en zorg. Ruud kocht zelfs een heel nieuw exemplaar, hij had de zijne een paar jaar ervoor weggedaan... Maar nu heeft het virus hem weer helemaal te pakken. Serge maakte van zijn mountainbike zoveel mogelijk een asfaltfiets, met gladdere banden en een andere voorvork.

We zochten en vonden betaalbare hotelletjes, huurden een busje en vonden Gerard bereid volgwagenchauffeur te zijn. Oticon verstrekte voor ons ieder een snelle outfit met logo. We zetten een route uit, we maakten een afspraak met de Oticon Road Racers, de fietsende collega's van het hoofdkantoor. Zij komen ons tegemoet, en rijden de laatste 50 kilometer met ons samen.

En nu is het bijna zo ver. Over drie dagen, om acht uur 's morgens stappen we op, voor de eerste etappe.

Amstelveen - Noord-Sleen (bij Emmen), meteen maar een goede afstand: 172 km.

Jan

Gisteren maakte Jan Ullrich bekend dat hij stopt met wielrennen. Niet echt verbazingwekkend, gezien zijn leeftijd (33 is niet echt jong voor een renner) en het "dopingschandaal". De aanhalingstekens zijn vooral omdat Ullrich nooit positief is bevonden, en nooit in staat van beschuldiging gesteld. Zijn naam werd genoemd in verband met een verdacht soort van dokter, en hup, hij werd ontslagen en kon zich aansluiten in de lange rij van personae non grata: Veroordeeld zonder proces.

Ik vond en vind dat vreselijk jammer. Ik vond Der Jan een mooie renner, en een echt mens. Regelmatig werd er bericht dat hij te zwaar was geworden tijdens het winter-reces, of werd hij -aangeschoten- gesignaleerd in een disco. In de jaren dat de enorme discipline en gelikte publiciteitsmachine van Armstrong de norm leken was dat verfrissend, vooral omdat hij tóch ongelooflijk hard kan fietsen.

Wintersale

Een bezoekje aan Hopmans in Bergen op Zoom verandert me in een echte winkelaar. Normaliter ben ik slechts door grote tekorten de stad in te krijgen...

De collectie van vorig jaar werd uitverkocht, dus sloegen we onze slag wat betreft slecht-weer-kleding, vooral ook omdat er een paar grote ritten op de agenda staan in april en begin mei. We zullen moeten trainen, ook als het minder prettig fietsweer is.

Vandaag begonnen we daar voorzichtig mee, ook om de nieuwe spullen meteen maar goed te testen.

datum	tijd			afst.	gem.	wind	C	opmerkingen	gem
28-1	1	6	55	25,41	22,78	w5/6	7	schapenpaadje, Lieweg (nare striemende regen)	22,78

Ontmoeting: Geen. Deze route is over het algemeen best populair bij wandelaars en zondagfietsers, maar het ronduit onprettige weer hield vandaag kennelijk iedereen binnen.