Lies on Knitting

Helemaal goed.

Gisteravond, kwart over tien, danste ik de huiskamer in met mijn nieuwe, zojuist voltooide Bohus "forest darkness" trui. Hij is klaar! Hij is klaar! Juich!

Vanmorgen heeft Yep even modefotograafje gespeeld. Ik ben erg blij met deze trui: Ik kan er niks op aanmerken, en dat komt -Kritisch Liesje als ik ben- niet veel voor. De pasvorm is prima. De kleuren vind ik nog steeds prachtig. Hij kriebelt of prikt niet. De mouwen zijn niet te lang en niet te kort. De halslijn sluit precies goed aan. En hoewel het ontwerp misschien wel ouder is dan ik zelf, zou ik er -als het niet zulk mooi lenteweer was vandaag- zo de deur mee uit kunnen, mode-technisch gezien.

En nu. Aeolian staat op het verlanglijstje, en wel bovenaan, maar ik moet eerst even bijkomen, even geen groot project maar een paar sokken of een clapotisje tussendoor. Ik zie ook iets geheel anders in de nabije toekomst, dit patroon heb ik al heel lang in bezit en het wil niet meer stil in de kast liggen, het wil gemaakt worden. Inderdaad, ik ga borduren, iets wat ik -behalve op mijn tafelkleed- in geen jaren gedaan heb. We zullen zien. Ik ga eerst nog even een rondedansje maken in mijn mooie nieuwe trui. :-)

Meer dan breien alleen

De Bohus vordert gestaag. Echt! ik maak er maar geen foto's van, want het is naald na naald donkergroene tricotsteek op pennen 2.5. Visueel niet bijzonder interessant, wel erg geschikt als filmkijk-breiwerk. Om ernstige verveling tegen te gaan heb ik nog een paar andere ijzers in het vuur.

De Rotterdamse Snijschool houdt me goed bezig. Twee jasjes maakte ik in hetzelfde model, maar verschillende stof. Eén voor W, die zo vriendelijk was als model te dienen. (en twee keer naar de school te komen om te passen, waarvoor dank!) De andere is op mijn eigen maten getekend. Toen ik de foto maakte was mijn jasje (het rechter dus) nog niet af, op dit moment wel. Nu maar hopen dat W. het jasje leuk vindt... iemand anders heeft er niets aan, natuurlijk. Het is voor haar op maat gemaakt. Ik zelf ben vooral erg trots op de netjes gepassepoileerde knoopsgaten. Het zijn de details die het 'm doen. :-)

De groene en blauwe wol uit Gent is inmiddels tot tweedraads garen gesponnen, ongeveer 100 meter per kleur. Ik mikte op een dikte voor ongeveer pennen 3. Ik weet nog niet wat ik ermee zou willen maken, het ligt op een stapeltje op mijn buro mooi te wezen.

PS. dit blogje was al geschreven toen ik dit las. .... Ik ben er stil van.

Piepkleine sokjes

Al heel wat keren heb ik ze gebreid, deze piepkleine sokjes. Een ideaal kraamkadootje, leuk -en snel- om te maken.

Zij breide ze ook, en vertaalde en passant het patroon in het Nederlands. Dank je wel, yvonne! het staat in het rijtje patronen links van hier.

We hebben een F! We hebben een O!

Mede-modevakschool studente Iza draagt haar paarse slow bee shawl "elke dag" zegt ze. Ik geloof dat wel. Ik heb haar gekinneard* en kijk, achter haar, nonchalant over haar tas gedrapeerd? Inderdaad, het is hem. Iza heeft groot gelijk want ze is heel mooi, en de paarse shawl staat haar in één woord fabuleus. Nu willen Lina en Marieke er ook eentje. Els pakt het verstandiger aan: zij breit er zelf één.

Lina en Marieke hebben pech. Ik brei niet op bestelling. In een eerder breileven deed ik dat wel... dat was de reden dat ik een jaar of wat helemáál niet breide. 't Was helemaal niet leuk meer. Deadlines, piepacryl en mohair in neonkleuren dat, overeenkomstig de mode van de jaren '80, opgeborsteld moest worden tot het op een vachtje leek. Blegh. Ik brei nu alleen wat ik zelf wil. Maar ik herinnerde me wel de witte snowdrops shawl die in de kast lag. Het breiwerk eraan is al zeker anderhalf jaar voltooid, hij moest alleen nog geblockt worden, waarna Lina en Marieke eens kunnen kijken.

Blocken is niet mijn hobby. Dat geworstel met natte lappen en spelden vind ik niks. Maar ik weet ook dat een kanten shawl niet af is zonder datzelfde geworstel. Verder was ik niet erg tevreden over het breiwerk zelf, de shawl was wat flodderig, en onregelmatig gebreid. Gisteren heb ik mijn weerzin overwonnen; Poes Minoes was dolgelukkig met de kans om de hele dag op het bed te liggen, en ik, ik ben vooral verbaasd. Blij verrast. Inderdaad, blocken is een rotklus, maar het is wel een klein wondertje wat er uit dat flodderbreisel is ontstaan. Licht en luchtig en een lust voor het oog. Misschien hou ik 'm wel gewoon zelf.

Ondertussen, al breiend aan de mouwen van de Bohus, vraag ik me af of ik het garen voor deze shawl zelf zou kunnen spinnen. En van welk beest ik daarvoor het vachtje zou moeten hebben.

* Kinnearen: Yarnharlot zag ooit op een luchthaven de wereldberoemde acteur Greg Kinnear voor haar in de rij staan. Ze probeerde hem te fotograferen zonder dat hij het merkte, dus ook zonder zelf in -of naar- de camera te kijken. Ze noemde die actie Kinnearen, en daar komt het woord vandaan. Ik probeerde ooit Theo Maassen te kinnearen, maar dat was niet erg succesvol. "Ben je gek!" zei mijn man. :-)

Boekenweek

Dus. Nederlands wordt het. Met, als dat op zijn plaats lijkt, een Engelse samenvatting.

De "echte" Boekenweek is alweer voorbij. Natuurlijk heb ik ervoor gezorgd het boekenweekgeschenk te krijgen, daarvoor kocht ik "Kamermeisjes en Soldaten" van Arnon Grunberg. Ik heb bijna alle Nederlandse boekenweekgeschenken, en ik wil de verzameling graag compleet hebben/houden. Maar de echte pret kwam vandaag, toen een doos van Amazon.com arriveerde: Ik heb het geld dat ik voor mijn verjaardag kreeg omgezet in breiboeken.

Allereerst het tweede deel van Mason Dixon knitting, voornamelijk door deze versie van een van de patronen. ZO mooi vind ik dat! Het patroon zelf is een stuk eenvoudiger, maar inspirerend is het boek wel. En natuurlijk is de vlotte babbel-schrijfstijl van de dames Shayne en Gardiner altijd gezellig leesvoer.

The Free Range Knitter was het enige boek van The Yarnharlot dat ik nog niet in de kast had staan... en Franklin Habit's boekje kocht ik puur vanwege de omslag. Het kriebelt, zegt het lammetje, met een zojuist door zijn moederschaap gebreide trui aan. Briljant. Gelukkig past de inhoud goed bij de omslag. :-)

Tenslotte kocht ik voor Yep nog een boek waar we het al lang over hadden: Fred en Wilma in de Vinexwijk. Niet dat wij in een vinexwijk wonen... niet dat wij een compost-toilet overwegen, of zelf kippen zouden willen slachten. Maar het boek staat propvol met handigheidjes, die het milieu, de portemonnee of het humeur ten goede komen. Trouwens, over zonnepanelen op ons dak hebben we ons wél al uitgebreid geïnformeerd.

Your votes please

In February 2006 I decided to separate my knitting-related blogposts from the everydaylife ones. At the same time, I figured writing in English would give the thing an international cachet. Most knittingblogs that I read at that time were in English as well, and I could picture myself a proud member of the international knitblog incrowd. More than three years afterwards, I have my doubts. If ever there is an incrowd, it is a Dutch one. And if a new reader lands on my knitblog using Google, I can see what words they filled in the seach-box, and ALL of them have been searching with a Dutch term. Is it any use, this writing in English? In other words, are there non-Dutch readers? I don't fancy a bilingual blog.  This is the exception to that.:-)

Oh, and ofcourse, I do knit a bit. On the side, the Bohus, backside finished, frontside nearly finished. I am almost on the I-can't-wait-to-wear-this acceleration.

In Februari  2006 besloot ik mijn brei-blogpostjes apart te gaan houden van het alledaagse blog. Daarbij bedacht ik ook dat het een internationaal tintje zou geven aan het breiblog als ik het in het Engels zou schrijven. De meeste breiblogs die ik toen las waren in het Engels,  en ik zag mezelf al een trots lid van een internationale breicultuur. Nu, meer dan drie jaar later, heb ik mijn twijfels. De brei-cultuur waar ik me deel van voel, is Nederlands. Als een nieuwe lezer op mijn breiblog beland via Google, kan ik zien welke zoekterm is ingevuld, en die is zonder uitzondering Nederlands. Heeft  het nut, dit schrijven in het Engels? Oftewel, stelt iemand het op prijs? Tweetalig vind ik echt te omslachtig. Dit is de enige uitzondering daarop. :-)

Oh, en ik brei natuurlijk ook nog af en toe een stukje. Hiernaast de Bohus, achterpand af, voorpand bijna af. Ik ben bijna op de ik-kan-niet-wachten-tot-ik-het-aankan- versnelling.

A kind of magic

Yesterday, en route through Belgium, we ended up on the marketsquare of Gent. Not really coincidental, I very subtle lured Yep there. You see, I decided to knit from stash, at least until the next I-knit event in London.* Ofcourse, fiber for spinning does not count, I can buy that if I please. And I know where to go for wool. Remember this post? So I dragged Yep into De Gouden Pluim and immediately disappeared into the little back room where they keep the roving. I briefly considered hiding and getting closed in for the night, together with all the balls of wool... Then the shopowner came in and told me it was "free picking". (vrije pluk, zei hij) This does NOT mean you don't have to pay, although it is ridiculously cheap, but it does mean you can take whatever you want. Two inches of every colour is just as OK as a kilo of one. In the end, I walked out with a pound of delicious coloured softness in a bag. Yep, in the meantime ventured through the painters-part of the shop and found they have all kinds of strange and mystic stuff that they keep in big jars, with handwritten labels that say "dragonblood" and "coppergreen" and "carmin" and "arabic gum". The shop always makes me feel like we, by accident, found another entrance into diagon alley. (de Wegisweg uit de Harry Potterboeken)

Only on the way home, I realised that I had bought -along with a choice of purples and two greys-  almost exactly the colours of the Bohus sweater that I am knitting. I guess that means I still like it. (I do!)

* (yes! it is happening again! and she and I will be attending! hopefully along with lots of other knitters from the Netherlands)

Humble knits and how to use them.

Out of a SnB Rotterdam stash-swap last month, I got a big cone of Peaches and Creme dishcloth cotton. Knitting your own dishcloth is considered extremely strange, here in the Netherlands, and I haven't found dishcloth cotton in any of the Dutch yarnshops. Lots of fantastic plastic, fun fur and acrylics, though... and lots of people seem to like it too, one average winterday here in town gives an amazingly high fun-fur-scarf-count.

Anyway, I finally got the dishcloth cotton, in a very appropriate colour scheme. It was imported straight from the USA by Patty, (thanks again!) and I knitted two dishcloths. I like them... but I have to overcome a little reluctance in using them. They work well... but using a handknit item to wipe the sink just feels not right.

I should have known. After all I am the woman who owns 23 pairs of lovely handknit socks, and only wears the storebought 6-pairs-for-10-euro quality. No really, standing in front of the sock drawer I always think it a shame to hide a handknit sock in a shoe. I know... That is even stranger than handknitted dishcloths.

Opportunity knocked

Only today I found out that yesterday was officially declared "warme truiendag" (warm sweaterday) in the Netherlands. This was an initiative from an environment awareness organization that IMHO sometimes overdoes its efforts a bit... but in this case, I can only agree wholeheartedly. The idea is that on warm sweaterday, everybody puts on a warm sweater and turns the heating down a bit. Now I understand that an idea like this, revolutionairy and new as it is, has to be brought to the people in little steps... One warm sweaterday in 2009 to get the people used to the idea. But I think it wise to speed things up a little: I declare every day that is less than 10 degrees C. outside a warm sweaterday. And bonus points for handknits of course.

grmbl. (yes, I AM being sarcastic)

Knits for babies

There is nothing that sends me stash diving and pattern searching like the arrival of a new baby. I find they need to be welcomed with all the warmth we can muster, especially in the cold season, and a handknit item is warm in more than one way. Last week babygirl Kim arrived. I knitted her a Chevron lace hat in lavender sock yarn. I chose Arwetta, from Klazien's, which feels so soft to the touch that I trust it does not itch on a wee little head. I hope it fits... all baby stuff seems so tiny, and at the same time, while knitting on it, I always fear it will be too big 

Also, I received a picture of an earlier knitted baby-item, being used by Baby Ward, the smaller brother of the first recipient. Now there is something that makes a knitters heart proud... and I suppose their mothers as well, they are beautiful children!

I remember the first baby-cardigan I knitted. It was a blue cardigan because I was absolutely sure the intended recipient was a boy. (She is not a boy) I don't remember where the little cardigan went, I do remember I finished it exactly 24 years ago, the day my daughter was born. Happy birthday, love!