Liesblog

Dag!

Een jaar geleden pakten we onze Haarlemse en Rotterdamse huishoudens in één grote vrachtwagen, en propten het daarna in dit huis. Ons gezamelijke huis. We bleken véél spullen te hebben, die dag! sommige dingen in belachelijke veelvouden (acht potten mosterd...) en sommige dingen waren onvindbaar. (Blikopener)

Yep, hier geboren en al jaren en jaren werkzaam in deze stad, kende er dus al aardig de weg, en een heel aantal mensen. Ik moest die eerste weken goed zoeken: waar is het postkantoor, wat is de kortste route naar de supermarkt, een huisarts, een rondje om op de racefiets te rijden... Maar binnen een maand kreeg ik een thuisgevoel van het zicht op de verlichte TV toren van Goes, en ik leerde meer mensen kennen. Gelukkig, want een beetje zorgen had ik daar wel over gehad. In een van die eerste weken stond er in de lokale krant een verzuchting van een "import"zeeuw: "Ik woon hier al veertig jaar, maar ik voel me nog steeds een buitenstaander" Hm. Ik woon hier nu een jaar en inderdaad, een Zeeuwse zal ik nooit worden. Maar een buitenstaander? nee, helemaal niet. Ik ben inmiddels voorzien van een (schoon)familie, een werkkring, compleet met leuke collega's, een stamkroeg, een sportclubje, een vriendenkring en bovenal van elke dag Yep. Ik zou alleen willen dat mijn kinderen wat dichterbij wonen, maar gelukkig hebben die ook geen e-mail of telefoonvrees.

Zou het hierdoor komen dat ik niet meer zo'n behoefte voel om te bloggen? Ik kan mijn verhaal dagelijks bij het eten kwijt, of anders in de kleedkamer bij aerobics, of op vrijdagmiddag aan de bar. Ik heb mijn -toch wel wat anonieme- lezer zo weinig meer te melden.

Na lang denken heb ik besloten dat Liesblog klaar is. Ik laat het gehele archief voorlopig hier staan, maar ik voeg er niet meer aan toe. Wellicht ga ik in een andere vorm nog ooit eens iets beginnen. Het breiblog blijf ik wél updaten, in het Engels. Dank voor het lezen en reageren!

All that jazz en New Cool Collective

In Bergen op Zoom was onze favoriete jazz-funk-salsa-afro-bigband New Cool Collective het sluitstuk van het jazzfestival.

Zó dichtbij komen ze niet vaak! dus  vanmiddag stonden we in een feesttent op het marktplein te genieten van het da-dump-dadump en tetteretet waarbij niemand de voeten stil kan houden.

Het was genieten! En niet alleen voor het publiek, de negentien heren en één dame, een frêle blond ding met een enorme baritonsax, hebben er zichtbaar en hoorbaar veel plezier in.

Hoewel erg prettige muziek, was 't bepaald niet zachtjes. Mét gehoorbeschermers vond ik het net te doen, op de vierde rij. Helemaal vooraan, vlak naast de enorme batterij luidsprekers stond een stel ouders met hun twee- of driejarige peuters op de arm. Je kunt tenslotte niet vroeg genoeg met je gehoorbeschadiging beginnen.

De geschiedenis herhaalt zich

  Wandelend over de rommelmarkt met Koninginnedag, merkten we dat de Dinosauriërs opnieuw aan het uitsterven zijn. Ze lagen tenminste in grote hoeveelheden in de aanbieding.

Gelukkig troffen we ook nog een echte liefhebber, die toch minstens een aantal exemplaren voor een vreselijk lot behoedde.

Knut, Vlokje en de rest

IJsberenmoeders in gevangenschap hebben het kennelijk moeilijk: De laatste tijd wordt er weleens eentje uit de ouderlijke macht ontzet. Haar nakomeling wordt dan door menselijke pleegouders opgevoed tot knuffeldier. Dat dat groteske vormen aan kan nemen bewijst ijsbeerbaby Knut, die superpopulair is geworden en bepaald geen normale ijsberenjeugd heeft. Hoewel ik het wel geruststellend vind dat hij in één dag alle karpers in zijn nieuwe zwemvijver opat, het jachtinstinct zit er kennelijk stevig in.

In Canada heeft men ook ijsberen, de wilde variant. Die wel wat anders eten dan karper: robben vooral. Deze vangen ze door op de loer te liggen bij de gaten in het ijs waar de rob adem komt halen. Maar, broeikaseffect, het ijs smelt, de robben kunnen overal adem gaan halen en de ijsberen moeten hun heil -en vaste grond onder de voeten- elders zoeken. Afgelopen week liep daarom een moederijsbeer met haar twee jongen al te dicht in de buurt van een stadje. Uit voorzorg zijn ze doodgeschoten.

Uit voorzorg. Echt. Terwijl aan de andere kant van de wereld een ijsbeer een eigen weblog heeft. Dezelfde wereld waar onderhoud en vrijlating van een voor de film getrainde orka miljoenen mocht kosten. De wereld waar een politieke partij kamervragen stelt over de gemoedstoestand van een goudvis. En drie afgedwaalde ijsberen worden afgemaakt.

Ik hou niet zo van dierentuinen, hoewel ik wel zie waarom ze er zijn. Ik hou nog veel minder van de verKnutting van roofdieren, maar toch al bedreigde dieren doodschieten _alleen_ omdat ze misschien anders wel eens gevaarlijk zouden kunnen worden, god, wat wordt ik daar verdrietig van. En boos.

Gent

Gent! een weekeinde met Dochter. We sliepen in een hotel dat  buitengewoon handig oud en nieuw heeft verbonden.

We keken geveltjes en oude gebouwen. We winkelden, want oh wat een leuke winkels! vooral die waar alles, alles, maar dan ook ALLES verkocht werd dat  met papier te maken heeft, ook al is het zijdelings. (Dochter, weet jij nog hoe die winkel heette?)

Ook erg leuk is de "mostaard fabriek" de Tierenteyn. Mosterd van het huismerk wordt met een enorme lepel in een klein, daartoe aan te schaffen potje geschept, uit een al even enorme ton. Yep, mosterd-liefhebber en daarom deskundig, vind het lekkere mosterd.

We zaten op terrasjes, en in een rondvaartboot, we bekeken het MIAT en de Gravensteen en vroegen ons af of vroeger mensen weleens tijd hadden voor iets anders dan elkaar martelen of in oorlogen verminken. In elke tentoonstelling over de donkere middeleeuwen staan pijnbanken opgesteld naast wapentuig, je ziet nou nooit eens kookpotten of speelgoed, of een schommelstoel. Maar: we vermaakten ons geweldig.

Warmpjes

Vandaag werd de nieuwe kachel geplaatst. Een houtkachel.

Het is misschien wat primitief, maar met de gezellige vlammetjes achter het raampje, af en toe een knettertje of wat vonken heb ik helemaal geen televisie meer nodig: Ik ben bijna blij met het koude voorjaar.

Lente in de lucht

Op de volkstuin komt alles weer tot leven. Om te beginnen de tuinders: Knipperend tegen de felle zon, voorzien van pootgoed, teeltplannen en dromend van prachtige opbrengsten.

De narcissen-fanfare is bijna op volle sterkte.

De oude perenboom loopt als eerste uit.

De eerste seizoensgasten laten zich in een bevallige pose fotograferen.

In de kuil die Yep had gegraven op de plaats waar ons nieuwe amandelboompje zou komen waren drie kikkers (of padden?) gestrand.

Met excuses voor het onvrijwillig verblijf hebben we ze terug naar de waterkant gebracht. De grootste keek me toch wel erg indringend aan... had ik hem misschien moeten kussen?

Pech

Weinig TV kijken heeft één klein nadeel: Er is een grote kans dat je iets mist dat je -bij uitzondering- wél had willen zien.

Gisteravond ontdekten we, 20 minuten voor het einde, dat TCM Pink Floyd's The Wall uitzond. Shoot.

Culinair (beginners)geluk

Vijf pogingen en ontelbaar veel calorieën waren nodig voor ik panna cotta kon maken zoals ik zelf vind dat dat toetje moet zijn. Niet rubberig, niet papperig, niet te zoet, zeker niet te zoet. Inmiddels beheers ik het kunstje, en maak ik het soms voor speciale gelegenheden.

Héél anders verliep mijn eerste poging om madeleines te bakken! Ik  gebruikte dit recept, en een silicone bakvorm voor negen stuks die ik in een impuls kocht bij het onderdelenhuis... en het was goed. Het was gewoon meteen goed. Madeleines zoals ik er eens eentje bij een sterrenrestaurant kreeg, bij de koffie na een mooi diner. Er zijn er nog twee over, ik denk niet dat ze middernacht gaan halen. Yum.

Druk druk druk

                   Elke dag schilderen. Nouja, elke dag dat ik niet werk.

Maar oh, wat wordt het mooi...