Liesblog

Rock on!

Vorige week kreeg ik van Yep een kadootje: De "Live in Dublin" CD van Bruce Springsteen. Helaas staat in ons huis-in-aanbouw nog geen apparaat waarmee we muziek van een CD kunnen horen... eergisteren bedacht ik plots dat ik er wél een MP3 van kon maken, en die dan op mijn MP3 speler luisteren. Je begrijpt, inmiddels heb ik hem al een keer of acht gehoord. En genoten. De aannemer komt mij regelmatig swingend op de trap tegen. Het is dan ook héél toevallig dat, juist nu ik helemaal vol ben van When the saints en Love of the common people  YvonneP van mij een rockin' girl blogger maakt. Jee! dank je wel!

Nu mag ik deze eer doorsturen naar vijf bijzondere -bloggende- vrouwen. Dat is niet makkelijk, ik weet namelijk wel honderd bijzondere vrouwen.

Eerst en vooral: Emmy. Omdat ze met haar eerlijke, onderhoudende -iets te sporadische- blogs meer mensen met een overgewicht-probleem motiveert. En nouja, omdat ze mijn dochter is natuurlijk.

Saskia, om haar succes te wensen met haar Laatste Loodjes.

Arja, omdat ik altijd een beetje moet grinniken om haar laconieke blogjes.

Marjolein, die volgens mij het tijd-ruimte continuüm kan manipuleren... hoe krijg je anders zoveel gedaan in zo weinig tijd?

en Dominique, omdat ze erg lief is. Proost!

De Compromiskip

Als niet-vegetariër is de keuze van je dagelijkse kost deze dagen niet makkelijk. De dieren die voor consumptie worden gefokt krijgen (vaak) een behandeling die, toegepast op bijvoorbeeld krijgsgevangenen, tot rechtsvervolging zou leiden. Dus dagelijks biefstuk of varkenshaas, nee dank u wel. Maar wat dan... het biologische alternatief is duur, en niet overal verkrijgbaar.

Sinds enige tijd ligt hij (of zij) in de schappen van de betere supermarkt: de volwaard kip. Deze kip mag langzamer groeien (en ook twee weken langer leven), krijgt enkele tientallen vierkante centimeters méér scharrelruimte, en voer met echte granen. En dat proef je, juicht de reclame.

Yep (en niet alleen hij) stelt dat de volwaardkip haar biologische zuster uit de markt gaat dringen, en dat zou goed kunnen kloppen. Tenslotte is de volwaardkip maar een klein beetje duurder dan haar onfortuinlijke soortgenoot, de zgn plofkip, de Dierenbescherming werkt mee aan de zéér doortimmerde reclamecampagne.

Anderzijds, beter een volwaardkip dan een plofkip, natuurlijk... het blijft moeilijk. Maar één bezwaar heb ik wel. Vorige week kocht ik een volwaardkip, een mooi exemplaar van bijna twee kilo. Ik wilde dat wel eens proeven. De kip was ingepakt in krimpfolie, en lag op een piepschuim schaal, met een boekje over hoe geweldig deze kip zou moeten smaken, een opgevouwen ovenzak, een sluitklip voor de ovenzak, en een zakje (te zoute) kruidenmix* en daaromheen weer folie. Het geheel was omhuld met een grote, smaakvol vierkleurenbedrukte, kartonnen wikkel. Dat mag wel wat minder! een kipwaardig leven en beperking van de afvalberg kan volgens mij prima samen nagestreefd worden.

*Wat is dat toch de laatste tijd dat OVERAL een zakje (te zoute) kruiden of een tuttig toefje (te zoute) kruidenboter bij verpakt wordt? Dat kunnen we toch wel zelf? En ook daar geldt het afval-argument: het tuttige toefje kruidenboter zit in een plastic kuipje dat over driehonderd jaar pas verteerd is.

In m'n knollentuintje

Ha, we zijn weer online. Om te beginnen, dank voor alle felicitaties in de blogcomments en in mijn e-mail! En oh, wat heerlijk, er is weer e-mail, ik kan weer naar podcasts luisteren, en bijvoorbeeld het recept voor clafoutis opzoeken, want in de tuin heeft de mirabellenboom wel erg haar best gedaan.  Feest voor de fruitvliegjes, want er zijn er ook heel wat op de grond gevallen, maar er zijn er meer dan genoeg voor ons. Mirabellen kun je prima -in plaats van kersen of pruimen- in toetjes verwerken, maar zo uit het vuistje stop ik er toch ook aardig wat onder mijn neus.

De aardappels hebben we ook al binnengehaald,  zo leuk, het was net paaseieren zoeken... en nu staat er een wijndoos vol met prachtige rode piepers in de schuur. En een emmer met krieltjes. De naaste buren op de volkstuin zijn deze dames. Ze zijn nieuwsgierig, maar wel wat schrikachtig.