Liesblog

Stop het opwarmen!

Een enkele keer gebruik ik een kant-en-klare bakmix, voor koekjes, een quiche of speculaastaart. (tja, omdat er maar 24 uur in een dag zit... slechte resultaten heb ik er nooit mee.)

De gebruiksaanwijzing van een bakmix begint Altijd met de opmerking: Verwarm de oven voor op xxx graden. Daarna volgen instructies om het deeg of beslag te bereiden, als je die netjes opvolgt duurt dat een kwartiertje. Voor een aantal producten wordt aangeraden het deeg eerst minstens een half uur in de koelkast te zetten alvorens het uit te rollen of anderszins verder te verwerken.

Stel nu dat je een onervaren, beginnende bakker bent, dan volg je de aanwijzingen op het pak naar de letter, in de volgorde zoals het er staat. En al die tijd staat de oven aan.
Of ik nu een bakmix of iets van zelfgemaakt deeg maak, ik verwarm de oven nooit voor. De enige uitzondering zijn heel luchtige baksels -soufflé's, Moskovisch gebak- die instorten als ze in de koude oven staan en het opwarmen te lang duurt. Het voorverwarmen van de oven is in veel gevallen gewoon niet nodig... De bakmix-fabrikanten zouden een aardige energiebesparing kunnen bereiken door hun recepten een béétje aan te passen.

Zo. Dat is van mijn hart. In de volgende aflevering van deze serie ga ik me afvragen waarom koffie ineens uit nooit-van-ze-leven composterende, ten koste van héél veel energie gewonnen aluminium cupjes moet komen.

Wachten maakt oud

Ik ben een enthousiast gebruiker van het openbaar vervoer. In 5 kwartier ben ik van het station in Goes getransporteerd naar school in Rotterdam, en onderweg kan ik een dutje doen, naar mijn MP3spelertje luisteren, een krant lezen of breien. Met de auto is dat een heel andersoortige onderneming.

Afgelopen donderdag stopte de "Brusselaar" oftewel de internationale trein waar ik in zat, precies 20 meter voor het perron van Roosendaal waar ik over zou stappen. De locomotief was stuk, en er was kennelijk geen beweging in te krijgen. Meer dan twee uur werden de passagiers in de trein gelaten, met een enkele mededeling dat we "zo snel mogelijk" bevrijd zouden worden. Maar ja, het moest wel "volgens de veiligheidsvoorschriften", dus ons een paar stappen over de rails laten lopen was natuurlijk veel te gevaarlijk. Twee andere internationale treinen en vijf snel-en stoptreinen naar Vlissingen gingen voorbij vóórdat het personeel in Roosendaal bedacht had dat een andere locomotief _achter_ onze trein de zaak de resterende meters naar het perron kon duwen.  Dat was zelfs voor mijn schier onbeperkte geduld teveel, ik was woedend.

Nog steeds vind ik met de trein reizen een heel stuk prettiger dan met de auto. Drie weken geleden stond ik -als gevolg van een kettingbotsing- anderhalf uur midden op de A4 bij Roelofarendsveen. Motor uit, koud, overwegen of plassen in de berm een optie is, ergernis over de verloren tijd. Ik had niets te lezen of te breien bij me, en er kwam niet elk half uur een karretje langs waarvan gratis koffie werd uitgedeeld, zoals afgelopen donderdag.

Eén ding dat je in de file niet snel zal meemaken is een jongeman die een praatje begint, informeert waar ik heen moet, en als ik zeg dat ik in Goes woon, vraagt hoe ik de watersnood van 1953 heb ervaren.  Duh.

Wintertijd

Ongetwijfeld deel ik het leed van de vroege ochtend met velen, vooral als het buiten donker en koud is kost het héél veel moeite om 's morgens uit bed te komen.

In Haarlem stond ik op om 6.15, sinds de verhuizing mag ik een uur langer liggen, maar ik vind het nog steeds niet makkelijk. Ik wil het niet over winterblues hebben, maar zo 's morgens vroeg zijn we hier in huis Niet Vrolijk.

Sinds vorige week zijn we in het bezit van een licht-wekker. Een half uur voor we eruit moeten gaat zachtkens het licht aan, en een koor van vrolijke vogeltjes tjilpt ons op zomerse wijze wakker. Of een koor van kikkertjes en eendjes ("bosvijver") of het -volgens mij juist licht slaapverwekkende- geluid van de aanrollende golven van de zee.*

Tegen de tijd dat het warme holletje onder de dekens onherroepelijk moet worden verlaten, straalt er een lamp van 400 lux door de slaapkamer, en zijn we -dankzij deze dageraad-ervaring- beiden vrolijk, energiek en uitgeslapen en helemaal klaar voor een nieuwe dag! Nouja... we hebben hem pas twee dagen. Als de nieuwigheid eraf is, en het heeft vijf dagen aaneengesloten geregend, zo half Januari, dan kun je pas zeker weten of het echt een verbetering is.

Ha, we lijken Driek de Gadgetfreak wel... eerst een designmixer, en nu weer een trendwekker.

*Edit voor Nella: Er zit ook een radio op/in. Die kun je ook als wekker instellen.

Os en ezel, man en paard.

Trouwe lezers zullen hebben opgemerkt dat er hier in huis veel wordt nagedacht over de herkomst van het eten. Vlees eten we niet héél veel, maar als ik het eet stel ik er prijs op dat het dier een min of meer prettig bestaan heeft gehad, dus koop ik scharrelvlees, of biovlees. Bron van onze boodschappen, (hoewel deze week voor het eerst): De Grote Verleiding. Maar dat is niet wat me vandaag aan het schrijven zette.

Vanmorgen in de krant: De Partij voor de Dieren wil in haar niets ontziende zendingsdrang de levende kerststal verbieden. Het zou niet fijn zijn voor de dieren dat iedereen naar ze komt kijken. Dit heeft men ongetwijfeld geconcludeerd uit de reactie van een overspannen dierentuin-gorilla, afgelopen zomer.

Natuurlijk vind ik het prima dat misstanden zoals legbatterijkippen, kistkalveren, dwangvoederganzen en kettingzeugen aangepakt worden. Lof! en Hulde! daarvoor. Maar de romantiek van een levende kerststal, dat is toch niets dieronvriendelijks? Ik heb er nog nooit eentje gezien waar de dieren iets anders deden dan rustig en intens tevreden op wat hooi kauwen.

Misschien moeten onze dierenbeschermende politici zich druk gaan maken over de vele miljoenen muggen die elke zomer een genadeloos einde vinden in de Nederlandse slaapkamers. Kunnen ze die gaan ziften. Het is illustratief dat ik online geen goede foto kon vinden van zo'n levende kerststal, maar ik koester wel minstens vier warme herinneringen eraan.

Oude liefde roest niet

Sinds 1985 hou ik al van hem. Sky channel -de eerste en ook enige muziekzender op televisie, dat jaar- zond zijn videoclips uit, en alleen om die reden liet ik de televisie hele dagen aan. Daarna heb ik hem twee keer in de Kuip zien optreden, een keer in Parijs waar we alleen voor  dat concert heen reden. En in Arnhem, een keer in 1997 en vorige week. Het concert werd één dag uitgesteld omdat de Boss verkouden was, gelukkig was hij daarvan helemaal hersteld. Althans, het was weer een prachtig concert: sturm und drang, ontroering en enthousiasme, doodstil luisteren afgewisseld met klappen en zo hard mogelijk het refrein mee zingen. "Do you believe in Sinterklaas?" riep hij, zijn uitspraak van Sinterklaas leek wel héél erg op Santa Claus, maar iedereen riep "Jaaaaaaa!" als ware het de film van ome Willem. Wij hoopten -en kregen- de rock-versie van "Santa Claus is coming to town" te horen. Gelukkig kan mijn Yep het ook erg waarderen, want op 18 juni komt ie wéér. En wij hebben kaartjes!

Wij winnen nooit wat.

...dachten we tenminste. Dus gisteren toen er een pakje bezorgd werd met daarin een Echt Heel Mooie Handmixer wisten we zeker dat er ergens bij een hippe postorderaar iets mis was gegaan. De afzender was een trendy woontijdschrift waar wij eigenlijk alleen maar een abonnement op hebben omdat we het vergaten op te zeggen. De maandelijkse boekwerken die door de brievenbus vallen zijn te veel en te groot, al maanden komen ze de verpakking niet uit... we hebben het te druk met het inrichten van een huis om over het inrichten van een huis te lezen.

Maargoed, zij verlootten tien van die Design handmixers onder hun abonnees, zo deelden ze in de bijgaande brief mee. En één van hen waren wij. Joepie!

Goede voornemens

... Ik heb er teveel, en niet alleen per 1 januari maar gewoon altijd. Van de meeste zal ik u geen deelgenoot maken, die zijn te persoonlijk, te triviaal, of -niet gehinderd door enige realiteitszin- gewoon onhaalbaar.

Niet privé, waarschijnlijk wel triviaal, maar beslist haalbaar is het voornemen om vaker te bloggen. Elke dag. Of zou dat weer te hoog gegrepen zijn?