Liesblog

Van oude autootjes, de dingen die voorbij gaan*

Sinds donderdag bezitten we één auto. Na aankoop van de glanzende bolide die nu voor de deur staat besloten we -wegens ritten naar de vuilstort en volkstuin- het oude Golfje nog een tijdje te houden; dat tijdje is nu afgelopen.

Het duurt vaak even, maar dan hecht ik me toch altijd weer aan een auto. Ik dicht hem (meestal is het een jongetje) allerlei eigenschappen toe, en ik ben oprecht verdrietig als hij ons verlaat.

Met de -inderdaad echt mooie- nieuwe wagen moet ik nog een band krijgen. Het oude golfje -tikje ondeugend, wat luidruchtig, maar snel en gauw tevreden- gaat nog naar een nieuwe eigenaar. Ik hoop dat hij -of zij- lief voor hem is.

*deze week zag ik Joost Prinsen op televisie, pratende over zijn rol in "van oude mensen, de dingen die voorbij gaan". Het viel me op dat Joost Prinsen ervan uitging dat iedereen het oeuvre van Louis Couperus door en door kent. Voor hoeveel procent van de kijkers zou dat opgaan? (ikzelf alleen Eline Vere)

Vliegeren.

Bijna alle goede boeken worden verfilmd. Een origineel filmscript bedenken is waarschijnlijk niet makkelijk, als iemand al een goed idee in een boek heeft opgeschreven is een heel stuk van het werk al gedaan tenslotte.

Ik heb het een keer of wat geprobeerd, maar van alle boeken die ik echt goed vond, viel de verfilming ernstig tegen. Met uitzondering van Harry Potter had ik bij het lezen héél andere beelden bedacht dan de regisseur en/of producer. Beperkingen, zoals de duur van de film of technische (on)mogelijkheden laten soms hele hoofdstukken of personages verdwijnen.

Afgelopen voorjaar las ik "de vliegeraar" en ik was er ondersteboven van. Zo mooi, zo gruwelijk, zulke herkenbare emoties maar ook een heel erg vreemde en verre cultuur, hard en angstaanjagend maar ontroerend lief, ik vond het prachtig. Ik hoorde dat het verfilmd werd, en besloot de film niet te zien. Maar nu de film er is: Ik twijfel, ik twijfel.

Het is makkelijk om het Afghanistan uit het boek vanuit Westerse ogen te zien als een achterlijk land. Vrouwen en etnische minderheden komen er bekaaid af, qua rechten. Het moet voor een Amerikaans filmteam erg verleidelijk zijn om alle nuance te vergeten, Hollywood is tenslotte dol op héél slechte slechterikken en helden zijn halve heiligen. Maar elk artikel dat ik over de film lees -naast een interview met de schrijver van het boek- bezweert dat er geen Schwarzenegger-moraal is toegepast.

Juist dat maakt me dan weer nieuwsgierig... Ik ben nooit in Afghanistan geweest, ik weet er eigenlijk maar heel weinig van. Maar alle berichtgeving uit dat land geeft mij het gevoel dat de Taliban Het Kwaad belichamen, radicaler en gruwelijker dan welke Hollywoodse scriptschrijver ooit kan bedenken; daar zit geen spikkeltje nuance meer tussen. Nog zoiets dubbels: De twee Afghaanse jongetjes die gecast zijn voor de twee hoofdrollen moesten wegens serieuze bedreigingen hun woonplaats ontvluchten en in de USA onderduiken. Vreselijk dat dat moet, maar even erg dat die twee kinderen uit hun eigen omgeving geplukt worden en nu in een vreemd land moeten vrezen voor hun eigen veiligheid en die van hun familie, omwille van -alleen maar- een film.

Kortom, ik weet het nog niet. Wat vinden jullie, lezers? Gaan jullie hem zien?

Ode aan de pastinaak

De boodschappen worden sinds enkele weken aan huis gebracht hier. We zijn klant geworden bij De Grote Verleiding, een weidse naam voor een goed initiatief. Alle producten van deze online supermarkt zijn zo mogelijk uit de buurt, maar in ieder geval biologisch en diervriendelijk.

In het assortiment zitten ook dingen die niet standaard bij de supermarkt liggen: aardperen, geitenyoghurt, patissons. Elke week bestel ik wat nieuws, volgende week gaan we eens walnoot-fenegriek kaas proberen.

Wat ik zelf tot nu toe de prettigste aanwinst op ons menu vindt, is de pastinaak. Die had ik in Engeland weleens gegeten bij een sunday lunch met lamb and mintsauce, maar in Nederland was ik ze nog nooit tegengekomen. En ze zijn héérlijk! ik kook ze meestal met ongeveer evenveel aardappelen, je kunt er puree van maken, of soep, gebakken zijn ze werkelijk onweerstaanbaar. U kunt zich voorstellen wat er volgend jaar op ons volkstuintje gezaaid gaat worden...

Grappig evengoed, dat net nu ik deze "vergeten groente" had ontdekt ik in een trendy culi-tijdschrift een recept voor kerrie-pastinaak soep aantrof, en het als bijgerecht op de kaart van een prima restaurant zag staan. Lang leve de vergeten groenten!