Geen Valentijnsdag nodig
Met al het werken in het huis schiet het koken van een maaltijd er
wel eens bij in. Zo ook vandaag, om kwart voor zes borg ik de kwasten op en belde Yep, of hij me wilde ontmoeten bij de snackbar, dat we daar dan even -vrij van verflucht en schuurstof- een hapje zouden eten.
Ik was er een paar minuten vóór Yep, het meisje achter de toonbank wilde mijn bestelling al opnemen. Ik zei dat ik nog gezelschap zou krijgen en daarom wilde wachten met bestellen.
Yep arriveerde, we bestelden kip en saté en een colaatje. Een paar pubers aten luidruchtig met zijn vieren één patat speciaal, een vermoeide huisvader kwam een familiezak frieten kopen, een bouwvakker kwam voor al zijn collega's en hemzelf een berehap bestellen. Tijdens het eten zag ik een paar keer de eigenaar van de snackbar naar ons kijken.
Bij het afrekenen zei hij plechtig dat hij het zo leuk vond dat we zijn eetgelegenheid hiervoor hadden uitgekozen. Huh...? we knikten en glimlachten en verlieten de zaak, en pas op de
fiets bedacht
ik wat hij bedoeld moet hebben: Ik had gezegd dat ik een afspraakje had... het personeel moet gedacht hebben dat we nog erg pril waren, als stel. Kennelijk zien we er dus ook nog zo uit: Een goede zaak!
