« februari 2008 | Hoofdmenu | april 2008 »
Vandaag werd de nieuwe kachel geplaatst. Een houtkachel.
Het is misschien wat primitief, 
maar met de gezellige vlammetjes achter het raampje, af en toe een knettertje of wat vonken heb ik helemaal geen televisie meer nodig: Ik ben bijna blij met het koude voorjaar.
Op de volkstuin komt alles weer tot leven. Om te beginnen de tuinders: Knipperend tegen de felle zon, voorzien van pootgoed, 
teeltplannen en dromend van prachtige opbrengsten.
De narcissen-fanfare is bijna op volle sterkte.
De oude perenboom loopt als eerste uit.
De eerste seizoensgasten laten zich in een bevallige pose fotograferen.
In de kuil die Yep had gegraven op de plaats waar ons nieuwe amandelboompje zou komen waren drie kikkers (of padden?) gestrand.
Met excuses voor het onvrijwillig verblijf hebben we ze terug naar de waterkant gebracht. De grootste keek me toch wel erg indringend aan... had ik hem misschien moeten kussen?
Weinig TV kijken heeft één klein nadeel: Er is een grote kans dat je iets mist dat je -bij uitzondering- wél had willen zien.
Gisteravond ontdekten we, 20 minuten voor het einde, dat TCM Pink Floyd's The Wall uitzond. Shoot.
Vijf pogingen en ontelbaar veel calorieën waren nodig voor ik panna cotta kon maken zoals ik zelf vind dat dat toetje moet zijn. Niet rubberig, niet papperig, niet te zoet, zeker niet te zoet. Inmiddels beheers ik het kunstje, en maak ik het soms voor speciale gelegenheden.
Héél anders verliep mijn eerste poging om madeleines te bakken! Ik gebruikte dit recept, en een silicone bakvorm voor negen stuks die ik in een impuls kocht bij het onderdelenhuis... en het was goed. Het was gewoon meteen goed. Madeleines zoals ik er eens eentje bij een sterrenrestaurant kreeg, bij de koffie na een mooi diner. Er zijn er nog twee over, ik denk niet dat ze middernacht gaan halen. Yum.
Elke dag
schilderen. 
Nouja, elke dag dat ik niet werk.
Maar oh, wat wordt het mooi...
