Knut, Vlokje en de rest
IJsberenmoeders in gevangenschap hebben het kennelijk moeilijk: De laatste tijd wordt er weleens eentje uit de ouderlijke macht ontzet. Haar nakomeling wordt dan door menselijke pleegouders opgevoed tot knuffeldier. Dat dat groteske vormen aan kan nemen bewijst 
ijsbeerbaby Knut, die superpopulair is geworden en bepaald geen normale ijsberenjeugd heeft. Hoewel ik het wel geruststellend vind dat hij in één dag alle karpers in zijn nieuwe zwemvijver opat, het jachtinstinct zit er kennelijk stevig in.
In Canada heeft men ook ijsberen, de wilde variant. Die wel wat anders eten dan karper: robben vooral. Deze vangen ze door op de loer te liggen bij de gaten in het ijs waar de rob adem komt halen. Maar, broeikaseffect, het ijs smelt, de robben kunnen overal adem gaan halen en de ijsberen moeten hun heil -en vaste grond onder de voeten- elders zoeken. Afgelopen week liep daarom een moederijsbeer met haar twee jongen al te dicht in de buurt van een stadje. Uit voorzorg zijn ze doodgeschoten.
Uit voorzorg. Echt. Terwijl aan de andere kant van de wereld een ijsbeer een eigen weblog heeft. Dezelfde wereld waar onderhoud en vrijlating van een voor de film getrainde orka miljoenen mocht kosten. De wereld waar een politieke partij kamervragen stelt over de gemoedstoestand van een goudvis. En drie afgedwaalde ijsberen worden afgemaakt.
Ik hou niet zo van dierentuinen, hoewel ik wel zie waarom ze er zijn. Ik hou nog veel minder van de verKnutting van roofdieren, maar toch al bedreigde dieren doodschieten _alleen_ omdat ze misschien anders wel eens gevaarlijk zouden kunnen worden, god, wat wordt ik daar verdrietig van. En boos.
