Liesblog

Geen Valentijnsdag nodig

Met al het werken in het huis schiet het koken van een maaltijd er wel eens bij in. Zo ook vandaag, om kwart voor zes borg ik de kwasten op en belde Yep, of hij me wilde ontmoeten bij de snackbar, dat we daar dan even -vrij van verflucht en schuurstof- een hapje zouden eten.

Ik was er een paar minuten vóór Yep, het meisje achter de toonbank wilde mijn bestelling al opnemen. Ik zei dat ik nog gezelschap zou krijgen en daarom wilde wachten met bestellen.

Yep arriveerde, we bestelden kip en saté en een colaatje. Een paar pubers aten luidruchtig met zijn vieren één patat speciaal, een vermoeide huisvader kwam een familiezak frieten kopen, een bouwvakker kwam voor al zijn collega's en hemzelf een berehap bestellen. Tijdens het eten zag ik een paar keer de eigenaar van de snackbar naar ons kijken.

Bij het afrekenen zei hij plechtig dat hij het zo leuk vond dat we zijn eetgelegenheid hiervoor hadden uitgekozen. Huh...? we knikten en glimlachten en verlieten de zaak, en pas op de  fiets bedacht  ik wat hij bedoeld moet hebben: Ik had gezegd dat ik een afspraakje had... het personeel moet gedacht hebben dat we nog erg pril waren, als stel. Kennelijk zien we er dus ook nog zo uit: Een goede zaak!

Niet schrikken

Gevonden bij haar:

En daarna een hele tijd gelachen.

Meme schaapje (vier)

Storm op Zolder overhandigde mij de spreekstaf. Hoewel ik niet denk dat het erg interessant is, hieronder mijn lijstje van vieren:

Vier baantjes die ik had: Ik poetste zilveren rechauds en schalen in een sterrenrestaurant, later tikte ik met een ferme klap de Atlas-figuur op nep-notehouten nep-antieke klokken, ik pakte zoveel chocolaatjes in dat ik het spul nu nog steeds niet lust, ik stond op de dropkraam op de markt, maar was toen wel wijzer. (Ik lust nog steeds drop)

Vier films die ik mooi vind: Dogville, Amelie, Les triplettes de Belleville, American Beauty.

Vier plaatsen waar ik was: Copper Canyon, Iona, Smorum, Cannes.

Vier plaatsen waar ik woonde: Haarlem, Haarlem, Haarlem en Goes.

Vier TV programma's: In Europa. (tja, ik kijk er echt maar één)

Vier radioprogramma's: VPRO's De Avonden. En verder podcasts: Quirkynomads, Sticks and String, The talking stick.

Favoriet eten: Drop, Mexicaans eten, tarte tatin, pompoensalade volgens Culinette

Vier plaatsen waar ik liever zou zijn: hm... ik ben erg blij met waar ik ben. Ik zou graag een maand of vier vooruit, als het mooi weer is en de hele verbouwing klaar, mag dat ook?

Ik geef het stokje niet door, maar als je het leuk vind ben je welkom. Emmy? Jet?

vandaag

Vandaag precies 45 jaar geleden was het steenkoud. Toen mijn vader -eindelijk, na lang ploeteren door hoogopgetaste sneeuw- thuiskwam met de vroedvrouw, was dat te laat. Dat wil zeggen, ik was al een uurtje oud.

  Hoe anders is het in 2008! Ik heb de was buiten gehangen. Gisteren wandelden Dochter, Schoonzoon en ik zonder een jas aan langs de Oosterschelde, een optimistische bloesemboom zorgde alvast voor wat feestversiering. 

Ik kreeg een nieuwe kamera. :-) en die fotografeerde ik met mijn oude, das meteen zijn laatste foto.

Van oude autootjes, de dingen die voorbij gaan*

Sinds donderdag bezitten we één auto. Na aankoop van de glanzende bolide die nu voor de deur staat besloten we -wegens ritten naar de vuilstort en volkstuin- het oude Golfje nog een tijdje te houden; dat tijdje is nu afgelopen.

Het duurt vaak even, maar dan hecht ik me toch altijd weer aan een auto. Ik dicht hem (meestal is het een jongetje) allerlei eigenschappen toe, en ik ben oprecht verdrietig als hij ons verlaat.

Met de -inderdaad echt mooie- nieuwe wagen moet ik nog een band krijgen. Het oude golfje -tikje ondeugend, wat luidruchtig, maar snel en gauw tevreden- gaat nog naar een nieuwe eigenaar. Ik hoop dat hij -of zij- lief voor hem is.

*deze week zag ik Joost Prinsen op televisie, pratende over zijn rol in "van oude mensen, de dingen die voorbij gaan". Het viel me op dat Joost Prinsen ervan uitging dat iedereen het oeuvre van Louis Couperus door en door kent. Voor hoeveel procent van de kijkers zou dat opgaan? (ikzelf alleen Eline Vere)

Vliegeren.

Bijna alle goede boeken worden verfilmd. Een origineel filmscript bedenken is waarschijnlijk niet makkelijk, als iemand al een goed idee in een boek heeft opgeschreven is een heel stuk van het werk al gedaan tenslotte.

Ik heb het een keer of wat geprobeerd, maar van alle boeken die ik echt goed vond, viel de verfilming ernstig tegen. Met uitzondering van Harry Potter had ik bij het lezen héél andere beelden bedacht dan de regisseur en/of producer. Beperkingen, zoals de duur van de film of technische (on)mogelijkheden laten soms hele hoofdstukken of personages verdwijnen.

Afgelopen voorjaar las ik "de vliegeraar" en ik was er ondersteboven van. Zo mooi, zo gruwelijk, zulke herkenbare emoties maar ook een heel erg vreemde en verre cultuur, hard en angstaanjagend maar ontroerend lief, ik vond het prachtig. Ik hoorde dat het verfilmd werd, en besloot de film niet te zien. Maar nu de film er is: Ik twijfel, ik twijfel.

Het is makkelijk om het Afghanistan uit het boek vanuit Westerse ogen te zien als een achterlijk land. Vrouwen en etnische minderheden komen er bekaaid af, qua rechten. Het moet voor een Amerikaans filmteam erg verleidelijk zijn om alle nuance te vergeten, Hollywood is tenslotte dol op héél slechte slechterikken en helden zijn halve heiligen. Maar elk artikel dat ik over de film lees -naast een interview met de schrijver van het boek- bezweert dat er geen Schwarzenegger-moraal is toegepast.

Juist dat maakt me dan weer nieuwsgierig... Ik ben nooit in Afghanistan geweest, ik weet er eigenlijk maar heel weinig van. Maar alle berichtgeving uit dat land geeft mij het gevoel dat de Taliban Het Kwaad belichamen, radicaler en gruwelijker dan welke Hollywoodse scriptschrijver ooit kan bedenken; daar zit geen spikkeltje nuance meer tussen. Nog zoiets dubbels: De twee Afghaanse jongetjes die gecast zijn voor de twee hoofdrollen moesten wegens serieuze bedreigingen hun woonplaats ontvluchten en in de USA onderduiken. Vreselijk dat dat moet, maar even erg dat die twee kinderen uit hun eigen omgeving geplukt worden en nu in een vreemd land moeten vrezen voor hun eigen veiligheid en die van hun familie, omwille van -alleen maar- een film.

Kortom, ik weet het nog niet. Wat vinden jullie, lezers? Gaan jullie hem zien?

Ode aan de pastinaak

De boodschappen worden sinds enkele weken aan huis gebracht hier. We zijn klant geworden bij De Grote Verleiding, een weidse naam voor een goed initiatief. Alle producten van deze online supermarkt zijn zo mogelijk uit de buurt, maar in ieder geval biologisch en diervriendelijk.

In het assortiment zitten ook dingen die niet standaard bij de supermarkt liggen: aardperen, geitenyoghurt, patissons. Elke week bestel ik wat nieuws, volgende week gaan we eens walnoot-fenegriek kaas proberen.

Wat ik zelf tot nu toe de prettigste aanwinst op ons menu vindt, is de pastinaak. Die had ik in Engeland weleens gegeten bij een sunday lunch met lamb and mintsauce, maar in Nederland was ik ze nog nooit tegengekomen. En ze zijn héérlijk! ik kook ze meestal met ongeveer evenveel aardappelen, je kunt er puree van maken, of soep, gebakken zijn ze werkelijk onweerstaanbaar. U kunt zich voorstellen wat er volgend jaar op ons volkstuintje gezaaid gaat worden...

Grappig evengoed, dat net nu ik deze "vergeten groente" had ontdekt ik in een trendy culi-tijdschrift een recept voor kerrie-pastinaak soep aantrof, en het als bijgerecht op de kaart van een prima restaurant zag staan. Lang leve de vergeten groenten!

Stop het opwarmen!

Een enkele keer gebruik ik een kant-en-klare bakmix, voor koekjes, een quiche of speculaastaart. (tja, omdat er maar 24 uur in een dag zit... slechte resultaten heb ik er nooit mee.)

De gebruiksaanwijzing van een bakmix begint Altijd met de opmerking: Verwarm de oven voor op xxx graden. Daarna volgen instructies om het deeg of beslag te bereiden, als je die netjes opvolgt duurt dat een kwartiertje. Voor een aantal producten wordt aangeraden het deeg eerst minstens een half uur in de koelkast te zetten alvorens het uit te rollen of anderszins verder te verwerken.

Stel nu dat je een onervaren, beginnende bakker bent, dan volg je de aanwijzingen op het pak naar de letter, in de volgorde zoals het er staat. En al die tijd staat de oven aan.
Of ik nu een bakmix of iets van zelfgemaakt deeg maak, ik verwarm de oven nooit voor. De enige uitzondering zijn heel luchtige baksels -soufflé's, Moskovisch gebak- die instorten als ze in de koude oven staan en het opwarmen te lang duurt. Het voorverwarmen van de oven is in veel gevallen gewoon niet nodig... De bakmix-fabrikanten zouden een aardige energiebesparing kunnen bereiken door hun recepten een béétje aan te passen.

Zo. Dat is van mijn hart. In de volgende aflevering van deze serie ga ik me afvragen waarom koffie ineens uit nooit-van-ze-leven composterende, ten koste van héél veel energie gewonnen aluminium cupjes moet komen.

Wachten maakt oud

Ik ben een enthousiast gebruiker van het openbaar vervoer. In 5 kwartier ben ik van het station in Goes getransporteerd naar school in Rotterdam, en onderweg kan ik een dutje doen, naar mijn MP3spelertje luisteren, een krant lezen of breien. Met de auto is dat een heel andersoortige onderneming.

Afgelopen donderdag stopte de "Brusselaar" oftewel de internationale trein waar ik in zat, precies 20 meter voor het perron van Roosendaal waar ik over zou stappen. De locomotief was stuk, en er was kennelijk geen beweging in te krijgen. Meer dan twee uur werden de passagiers in de trein gelaten, met een enkele mededeling dat we "zo snel mogelijk" bevrijd zouden worden. Maar ja, het moest wel "volgens de veiligheidsvoorschriften", dus ons een paar stappen over de rails laten lopen was natuurlijk veel te gevaarlijk. Twee andere internationale treinen en vijf snel-en stoptreinen naar Vlissingen gingen voorbij vóórdat het personeel in Roosendaal bedacht had dat een andere locomotief _achter_ onze trein de zaak de resterende meters naar het perron kon duwen.  Dat was zelfs voor mijn schier onbeperkte geduld teveel, ik was woedend.

Nog steeds vind ik met de trein reizen een heel stuk prettiger dan met de auto. Drie weken geleden stond ik -als gevolg van een kettingbotsing- anderhalf uur midden op de A4 bij Roelofarendsveen. Motor uit, koud, overwegen of plassen in de berm een optie is, ergernis over de verloren tijd. Ik had niets te lezen of te breien bij me, en er kwam niet elk half uur een karretje langs waarvan gratis koffie werd uitgedeeld, zoals afgelopen donderdag.

Eén ding dat je in de file niet snel zal meemaken is een jongeman die een praatje begint, informeert waar ik heen moet, en als ik zeg dat ik in Goes woon, vraagt hoe ik de watersnood van 1953 heb ervaren.  Duh.

Wintertijd

Ongetwijfeld deel ik het leed van de vroege ochtend met velen, vooral als het buiten donker en koud is kost het héél veel moeite om 's morgens uit bed te komen.

In Haarlem stond ik op om 6.15, sinds de verhuizing mag ik een uur langer liggen, maar ik vind het nog steeds niet makkelijk. Ik wil het niet over winterblues hebben, maar zo 's morgens vroeg zijn we hier in huis Niet Vrolijk.

Sinds vorige week zijn we in het bezit van een licht-wekker. Een half uur voor we eruit moeten gaat zachtkens het licht aan, en een koor van vrolijke vogeltjes tjilpt ons op zomerse wijze wakker. Of een koor van kikkertjes en eendjes ("bosvijver") of het -volgens mij juist licht slaapverwekkende- geluid van de aanrollende golven van de zee.*

Tegen de tijd dat het warme holletje onder de dekens onherroepelijk moet worden verlaten, straalt er een lamp van 400 lux door de slaapkamer, en zijn we -dankzij deze dageraad-ervaring- beiden vrolijk, energiek en uitgeslapen en helemaal klaar voor een nieuwe dag! Nouja... we hebben hem pas twee dagen. Als de nieuwigheid eraf is, en het heeft vijf dagen aaneengesloten geregend, zo half Januari, dan kun je pas zeker weten of het echt een verbetering is.

Ha, we lijken Driek de Gadgetfreak wel... eerst een designmixer, en nu weer een trendwekker.

*Edit voor Nella: Er zit ook een radio op/in. Die kun je ook als wekker instellen.